Jestem z Wiochy

Wołają mnie Wieśniak. Kosztuję sól ziemi i walczę z demonami. Rozejrzyj się wokół moimi oczami…

Kategoria: Potwory z Wiochy

Potwory z Wiochy prowadzą spokojne życie wiejskich dzieci. Prawie takie, jakie mają ich rówieśnicy w miastach. Jednak „prawie” robi dużą różnicę…

Do południa uczęszczają do szkoły. Małej, wiejskiej, z czymś miewidzialnym, ale wyczuwalnym – niesamowitą atmosferą. Pod czujnym okiem nauczycieli zdobywają wiedzę niezbędną do kontynuowania nauki w szkole średniej. Ale już teraz, wraz z koleżankami i kolegami, mogą poszczycić się osiągnięciami nie tylko na poziomie lokalnym, ale też krajowym. To zasługa nauczycieli, którzy, w małych liczebnie klasach, mogą uwzględnić predyspozycje, zdolności, i minimalizować ewentualne braki oraz trudności uczniów. Wiejska szkoła, to wielka rodzina. W jej skład wchodzą uczniowie, pedagodzy, pracownicy szkoły oraz rodzice. Nie ma w niej osób anonimowych. Może właśnie dlatego tak wiele się tutaj udaje.

Popołudnia to zadania domowe i świeże powietrze. Bo Potwory z Wiochy mają do swojej dyspozycji całą wieś. Czują się w niej bezpiecznie. Mogą korzystać z wielu dodatkowych zajęć. Począwszy od tych organizowanych przez instruktorów świetlicy wiejskiej, trenerów sportowych, społeczników, na tych organizowanych przez druhów z OSP kończąc. Oferta zajęć pozalekcyjnych na wsi potrafi być naprawdę bogata.

To efekt zaangażowania i ciężkiej pracy dorosłych, którzy chcą zapewnić swoim dzieciom jak najlepsze warunki do rozwoju. To dzięki nim wiejskie dzieci wyjeżdżają w wolnym czasie do kin, teatrów, filharmonii, zwiedzają miejsca ważne dla naszej historii i kultury. Wyjeżdżają za granicę…

Codzienność dzieci na wsi nie zawsze jest usłana różami, ale zwykle bywa szczęśliwa i jakże inna od życia w mieście… Potwory z Wiochy są tego najlepszym przykładem.

  • Potwory z Wiochy, prawie jak Sulley i Mike

    Potwory z Wiochy, prawie jak Sulley i Mike

    Potwory z Wiochy pojawiają się regularnie we wpisach na blogu. Kim są? I skąd się wzięły? Te pytania słyszę zaskakująco często. Zwłaszcza od tych, którzy dopiero trafili na „Jestem z Wiochy” i nie do końca wiedzą kto jest kim.

    Potwory to, wbrew pozorom, pozytywne, a nie pejoratywne określenie naszych latorośli. Nie chodzi tu o wygląd, bo ten akurat mają anielski. Przynajmniej wtedy, kiedy śpią. 😇
    To raczej czułe, trochę ironiczne, określenie na dzieci, które potrafią wnieść do domu tyle energii, że licznik w stodole zaczyna wariować. Czasem rozniosą pół obejścia, ale za to z uśmiechem od ucha do ucha.

    Inspiracją był film „Potwory i spółka”, w którym pozytywnie nastawieni do świata bohaterowie – Sulley i Mike – zamiast straszyć dzieci, odkrywają, że śmiech daje więcej energii niż krzyk. Zamiast przerażenia – przyjaźń. Zamiast chaosu – współpraca. I właśnie to podejście spodobało mi się najbardziej.

    Podobnie jest u nas. Potwory z Wiochy też potrafią nieźle narozrabiać. Zdarzy się rozlana zupa, pognieciony zeszyt albo mały „eksperyment naukowy” w łazience. Ale w tym całym zamieszaniu jest tyle życia, że bez nich Wiocha byłaby po prostu… zbyt cicha.

    Z czasem „Potwory z Wiochy” stały się pełnoprawnymi bohaterami bloga. Pojawiają się w opowieściach o codzienności, rodzinie, wychowaniu i tych wszystkich sytuacjach, które można nerwowo przeczekać, albo przeżyć z uśmiechem na ustach. Ja wybieram to drugie.

    Więcej o naszych małych bohaterach znajdziesz w poświęconej im kategorii. Bo choć potrafią napsocić, to bez nich życie byłoby nie tą samą Wiochą.

  • Święta stresują Potwory

    Święta stresują Potwory

    Duchy miały pojawić się za godzinę. Już teraz poczułem się nieswojo, gdy drzwi lekko skrzypnęły, a do pokoju dostał się wyczuwalny chłód. Zaraz za nim pojawił się Najmniejszy z Potworów. Jego wygląd nie zostawiał złudzeń – było źle. Chyba święta stresują nie tylko mnie, ale także Potwory mnie…

    Podkrążone oczy, bez wyraźnego blasku i charakterystycznego błysku. Lekko przygarbiona sylwetka. Wszystko to wskazywało na ogromne zmęczenie. Była 23.00. Normalnie o tej porze Potwory śpią już dwie lub dwie i pół godziny.

    – Nie mogę spać – powiedział Najmniejszy lekko chrapliwym głosem.

    – Te święta mnie tak zestresowały, że nie mogę spać – dodał.

    – Dlaczego? – zapytałem ogromnie zaskoczony.

    – Bo widzisz, starałem się być w ostatnim czasie bardzo grzecznym. Mam nadzieję, że zajączek to widział. Tak się składa, że dzisiaj jest ta noc, kiedy roznosi prezenty. I ja nie wiem, co mi przyniesie. I tak mnie to strasznie denerwuje, że nie mogę spać.

    Logika tego wywodu bardzo mnie zaskoczyła. Tak bardzo, że zdołałem z siebie wydusić jedno słowo:

    – Dobranoc.

    Skrzypnęły drzwi za zmierzającym do sypialni Potworem. Godzina duchów zbliżała się. Tym razem straszyć miał wielkanocny zajączek…

    I wtedy zrozumiałem jedno – święta naprawdę stresują Potwory.

  • Strajk Potworów

    Strajk Potworów

    – Rozpoczynamy strajk – tymi słowami przywitały mnie Potwory, gdy wszedłem do domu.

    Dzieci obecnie uczą się szybciej niż kiedyś i bawią inaczej niż kiedyś my. Uczą się z telewizji, internetu, obserwacji dorosłych i wyciągają wnioski. To chyba dlatego nie ostrzegły mnie miesiąc wcześniej o planowanej akcji protestacyjnej. Nie byłem na to przygotowany. Jednak ja też uczę się na największym, od 1993 roku, strajku. Dowiedzieć się o co chodzi, udawać chęć porozumienia, zdyskredytować, przeczekać, zaatakować i ostatecznie zwyciężyć. To takie proste…

    – A czego dotyczy ten strajk? I co co chodzi w Waszym proteście – przedłużałem rozmowę, jak tylko mogłem.

    – Od dzisiaj nie jemy ryby!

    – Hmm… Jakiej? Zwykłej? Smażonej? Gotowanej? – kontynuowałem rozmowę.

    – Smażonej i do tego w piątek – Potwory wiedziały, czego chciały.

    – A w inne dni?

    – W inne dni też nie będziemy jeść smażonej ryby.

    Rozbawiło mnie tak silne przekonanie do własnych idei. Ale, jako prawdziwy twardziel z Wiochy, nie dałem tego znać po sobie.

    – Popieram Wasze postulaty, ale niestety… nie mogę ich zaakceptować. Nie można jeść wyłącznie śmieciowego żarcia, czasem potrzeba konkretów. A – tutaj zwiesiłem lekko głos dla podniesienia napięcia – co zrobicie jeżeli się nie zgodzę?

    – Będziemy strajkować aż do zwycięstwa, albo zaostrzymy formę protestu!

    – Tylko pamiętajcie, że bez śniadań, obiadów i kolacji, długo nie wytrzymacie… A cytując naszą ulubioną bajkę: Wasz plan jest świetny – prosty i niewykonalny…