Widzę. Myślę.
Piszę po swojemu.

To nie jest kolejny blog o tym, jak żyć.
To są zapiski z pola bitwy, którą bywa codzienność.
Z humorem. Z błotem. Z sercem.
ZOBACZ, O CO TU CHODZI

Od czego zacząć?

Trochę tu tego wyrosło. Wybierz, na co masz dziś ochotę.

Okiem Wieśniaka

Felietony, codzienność, absurdy
i spojrzenie spod berecika.

Zajrzyj →

Wiochezje

Kilka wersów. Czasem tyle wystarczy.

Poczytaj →

Czas Wieśniaka

Planowanie, organizacja, próby
i rzeczy, które czasem nawet działają.

Sprawdź →

Kuchnia Wieśniaka

Bo nawet Wieśniak musi czasem coś zjeść.

Do kuchni →
Radosne słońce o poranku nad wiejskim krajobrazem, ciepłe światło oświetla pola i drogę na wsi

radosne słońce o poranku rozpoczęło wspinaczkę by w południe stanąć na szczycie własnych możliwości i ocieplić swój wizerunek…

mężczyzna siedzący na łóżku w nocy z głową w dłoniach bezsenność i powracające myśli

wróciłaś towarzyszko bezsennych nocy wróciłaś by wtulić się we mnie wróciłaś by zakłócić sen własnymi przemyśleniami wróciłaś by…

Człowiek między dwoma światami – wiejskim krajobrazem i nocnym miastem, symbol życia w dwóch rzeczywistościach

żyję w dwóch światach odległych od siebie o dwieście kilometrów i lata świetlne świadomości   moja mała schizofreniczna…

Rozwidlenie polnej drogi we mgle o poranku na wsi, symbol wyboru, życiowego rozdroża i poszukiwania tożsamości

tutaj nic mnie nie trzyma tam nic mnie nie ciągnie jestem Wieśniakiem obywatelem Wiochy Wiocha, 21.11.2024 r.

Bez jutra

Odłamki szkła rozsypane na drewnianej powierzchni – grafika do wiersza „Bez jutra”.

stłukło się rozsypało w najmniejsze drobiny ukryte po kątach dzisiejszego dnia jutra już nie ma wczoraj nie można…